หลังจากเดินมึนๆออกไปซอยสวนสยามไปซื้อส้มตำ หลังจากการเกาตูดและหัวครั้งที่สองร้อยห้าสิบสองก็พบว่าตัวเองกำลังหาร้านกาแฟนั่งแช่

 

“Log Coffee” มึงจะเปลี่ยนเป็นชื่อนี้ทำไมวะ? ความคิดของเด็กสายวิทย์-คณิตฯกระซิบเบาๆข้างกกหูว่าอย่าเดินเข้าไปใกล้บทเรียนคณิตศาสตร์ในคราบร้านกาแฟเด็ดขาด ไม่งั้นอาจจะปวดหัวได้

อาทิตย์ที่แล้วป้าร้านของชำบอกว่าจะย้ายออกไป แล้วแกก็ไปจริงๆ จดที่อยู่ใหม่ไว้ด้วยแต่ก็ไม่น่าจะได้ไปในชาตินี้แน่ๆ ชีวิตมีอะไรให้ทำเยอะเกินไป

 

นั่งอัดบุหรี่หน้าร้านของชำที่ปิดตาย ร่องรอยทุกอย่างของร้านยังคงอยู่ เชือกพลาสติกสีแดง โซ่ล่ามหมาสีม่วงยังอยู่ตรงนั้น

เหงานะ พอรู้ว่าคนที่คุยกับเราได้ทุกเรื่องหายไปอีกคน

ยึดติดหรือเปล่า? ยึดนะ ไม่อยากโกหกมาก บางทีอะไรที่ยังมาไม่ถึงเราจะคาดการณ์ก่อนว่าเราจะมีสภาพเป็นแบบไหนตอนมันมาถึง

แล้วเราจะปิดประมูลเลยว่าเราเป็นคนที่เข้มแข็ง ไม่เป็นไรหรอก ชีวิตต้องเดินต่อไป ฯลฯ บล้า บล๊าาา บลา

พอความจริงเดินมาเตะผ่าหมากนั่นแหละชีวิตจริง มันเจ็บนะ หน้าเขียวหน่อยๆ เหมือนชีวิตขาดอะไรไป

 

“คนที่เคยเคียงข้างครานั้น เพียงฝนพรำเขาก็จากไป

บอกตัวเองว่าในวันนี้ ฉันจะสดใส สิ่งที่มันผ่านมาแล้วล้ม

ก็ปล่อยมันไป

บอกตัวเองหากมีสักครั้งย้อนคืนวันได้

จะไม่ยอมให้เจ็บ จะไม่ยอมให้เสียใจ

สิ่งที่มันต้องจบ ก็จบมันไป”

 

 

เรื่องที่สองคือเอาจริงๆ เราไม่รู้จักความรักแบบชายหญิง(เอ่อ รวมถึงชายชาย หญิงหญิง) เอาเข้าจริงๆเราไม่เคยรู้จักเลยนะ

 

ถ้าเสียใจน่ะรู้จัก พอจินตนาการภาพออกว่าพอสมหวังแล้วจะเป็นยังไง แต่มันก็เหมือนเรื่องป้าของชำอีกนั่นแหละ

ถ้าเราสมหวังเราจะรู้สึกแบบนั้นจริงๆหรือเปล่า? ชีวิตมันจะมีความสุขขึ้นเหรอวะ? มีแฟนแล้วมึงจะดูดบุหรี่น้อยลงเหรอวะ์? นี่คือที่ถามตัวเองอยู่เหมือนกันว่าถึงสมหวังไปเราให้เขาได้แบบนั้นหรือเปล่า แล้วเขาจะดีแบบนี้หรือเปล่า

ถ้าดูจากการกระทำตอนนี้ก็คงไม่ ใจนึงอยากปล่อยให้เขาอยู่ในโลกของเขา ความรักของเขา หน้าที่ของเขา

 

แต่อีกใจมันอยากวิ่งหนีออกไป ไม่ได้อยากครอบครอง ผู้หญิงคนนึงมันหนักเกินไปที่จะแบกไหว ยิ่งถ้าต้องแบกไปไม่ให้กระทบกระทั่งหรือหัวฟาดก็ยิ่งยากใหญ่

 

เราคงต้องรอให้เจอคนที่เดินไปด้วยกันดีกว่า คนที่คุยกันรู้เรื่องโดยไม่ต้องอธิบายอะไรมาก คนที่เข้าใจชีวิตในแบบเดียวกัน ระดับเดียวกัน

 

 

 

ไม่ใช่ว่าไม่รัก ไม่ใช่ไม่มีสิทธิ์

 

แค่ขี้เกียจเอาใจ แค่ขี้เกียจเจ้าชู้ใส่

 

แค่ขี้เกียจแบก แค่อยากจะอ้วกที่ได้ยินคำพูดหวานๆที่มันไม่จริงใจ

 

แค่อยากบอกว่าลาก่อน

 

 

“ลาก่อน ขอให้หาผู้ชายที่ตลาดต้องการให้ได้นะ พยายามเข้า!”