สุนทรภู่

เธอหยิบกลอนที่ฉันแต่งมาอ่านแล้วหัวเราะ รู้สึกดีที่เห็นคนมีความสุขเพราะสิ่งที่เราเขียน แต่ภายใต้ถ้อยคำที่ตลกไม่คล้องจองฉันเขียนมันด้วยความเศร้า

 

ด้วยความเจ็บปวดที่อัดแน่นอยู่ในอกถึงคนๆหนึ่ง กวีขี้เมา เจ้าของสโลแกนสัมผัสนอกสัมผัสใน ชายผู้สาดความเจ็บปวดด้วยเหล้าและปากกา เขาสาดมัน

 

ออกมาเป็นเกาะแก้วพิสดาร ออกมาเป็นเรื่องราวเหนือจินตนาการ

 

แต่ใครจะรู้สึกถึงความกดดันที่เขามี ความเจ็บปวดที่เขาพยายามหลีกหนี ที่ทำให้เขาต้องพึ่งพาโลกจินตนาการ

 

 

 

เธอหัวเราะความเจ็บปวดอย่างเย็นชา ฉันเข้าใจ

บทกวีมักถูกย่ำยี

 

ไม่ว่าจะของสุนทรภู่ กับคนไร้หัวใจที่ยกย่องเขาให้เป็นเอกกวี

ไม่ว่าฉัน กับความเศร้าที่ถูกเธอหัวเราะ

 

ความเจ็บปวดของเราคือความบันเทิงของผู้อื่น ฉันเข้าใจ

 

 

และมันตลกกว่าเมื่อเราพบว่าความเจ็บปวดหายไปแล้ว

 

สุนทรภู่อาจจะรู้สึกแบบนี้

 

ทุกคนอาจจะรู้สึกแบบนี้