ฝนตกตลอดเวลา เวลาก็ช้าเหมือนไม่เดินอยู่

ล้านคำบอกให้เฝ้าดู แล้วเธอจะรู้เรื่องราวต่อไป

แล้วน้ำตาจงปล่อยให้ไหลริน เงยหน้ามอง…จงมอง

 

จงยืนมองท้องฟ้า ให้ฝันโปรยปราย

จงระบาย ระบายกับทุกหยาดหยดที่ไหลผ่านใบหน้า

 

จากท้องฟ้า ที่ดูเศร้าใจ บนพื้นที่สีเทา

ที่หมองเศร้าเกินทน

แต่บนนั้นดวงดาวยังอยู่

 

ไม่เคยหายไป

 

 

ทิ้งตัวลงนอนบนผืนดิน ทุกสิ่งเป็นเพียงชั่วคราว

แสงแพรวพราว สกาวในจิตใจ

 

เพียงไม่เคยได้จ้องมอง

เพียงแค่ลอง

 

เธอจะมองเห็น