วันนี้เก็บสมุดบันทึกได้หนึ่งเล่ม สมุดบันทึกสีขาวธรรมดาๆหน้าปกเขียนด้วยปากกาสีดำ ตัวหนังสือเล็กๆเขียนว่า “บันทึกของเรา” หลังจากที่ได้อ่านก็สรุปเอาเองง่ายๆว่าบันทึกเล่มนี้ไม่ใช่เล่มแรกที่เจ้าของเขียน น่าจะเป็นหนึ่งในหลายๆเล่มที่เขียนไว้

เนื้อความของหน้าแรกที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆแต่เรียบ เรียบจนน่าแปลกใจ และเพื่อไม่ให้เสียเวลาเราจะเอา “บันทึกของเรา” ที่เราเก็บได้มาให้ทุกคนได้อ่าน

เนื้อหาของบันทึกหน้าแรก

 นาฬิกาชี้เวลาหกโมงสี่สิบนาที หน้าที่ของมันคือชี้เวลาแต่มันไม่มีเข็มชี้จริงๆหรอกเพราะมันเป็นนาฬิกาดิจิตอล ตอนนี้หกโมงสี่สิบนาทีแล้วท้องฟ้าใกล้มืดเป็นสีฟ้าอมแดงนิดๆเป็นปกติ

เวลานี้ควรเป็นเวลาทำอะไรของคนปกติเราก็ไม่อาจรู้ได้ รู้เพียงแต่ไม่ว่าตอนนี้ พรุ่งนี้ มะรืนนี้ เราก็ต้องอยู่ในห้องกว้างสิบคูณสิบเมตร กำแพงและเพดานสีขาวหม่น จริงๆมันอาจเป็นสีขาวสะอาดเพียงแต่เราไม่รู้ว่าสีขาวสองแบบเป็นแบบไหน

สรุปได้ทันทีว่าจะมีเพียงห้องๆนี้เท่านั้นที่อยู่ในมุมมองตลอดชีวิตของเรา

ประตูไม้เรียบๆแบบลูกบิดหมุน หน้าต่างหนึ่งบาน โต๊ะไม้อัดเรียบๆและเก้าอี้นวมทำงาน(ซึ่งเราคิดบ่อยครั้งว่ามันไม่เข้ากันเลย) และก็มีเตียงไม้ขนาดพอดีตัวและฟูกสีขาว

วันนี้เหมือนทุกวัน เราลากเก้าอี้นวมมานั่งที่หน้าต่างด้วยเหตุผลเดิม เหตุผลที่ว่าเราอยากเบนสายตาไปที่อื่น ที่ๆไม่ใช่ห้องสีขาว

พอเขียนมาถึงตรงนี้ก็ได้เวลาหนึ่งทุ่มตรงพอดี อีกไม่กี่นาทีผู้ชายท่าทางแปลกๆคนนั้นก็จะเข้ามาอีกเหมือนทุกวัน

อืม…เราคงเขียนถูกแล้วล่ะ ตอนนี้ผู้ชายใส่เสื้อนอกแขนยาวสีขาว(เราจำไม่ได้ว่าเสื้อแบบนี้เรียกว่าอะไร)ก็เข้ามานั่งบนเก้าอี้อีกตัวบนโต๊ะ

เนื้อความในบันทึกหน้านี้หยุดอยู่เพียงเท่านี้ ถ้าหากเราอ่านที่เหลือจะลองมาสรุปให้ฟังต่อนะ