หลังจากหน้าที่สามไปเขาหรือเธอ(เราไม่รู้ว่าควรจะเรียกเขาหรือเธอว่าอะไร)ก็เลิกลงวันที่กำกับในสมุดหน้าต่อๆไป แต่บันทึกก็ยังคงดำเนินไปและเต็มไปด้วยความหวังของผู้เขียนจนกระทั่งถึงหน้ากลางของบันทึกพอดี

“วันนี้ว่างเปล่า ว่างเปล่าจริงๆ เป็นวันที่สงสัยขึ้นมาว่านี่เรากำลังทำอะไรอยู่ บนเก้าอี้ตัวเดิม เขียนบันทึกเล่มเดิม เราเลิกนับไปแล้วว่าชายคนนั้นไม่ได้เข้ามาหาเรากี่วันแล้ว บางทีอาจเป็นเดือน ปี หรือมากกว่านั้น

กระดาษ ดินสอถูกยึดไป รวมถึงบันทึกเล่มอื่นๆด้วย

และวันนี้ก็เป็นวันที่เรากลัวที่สุดว่าจะมา วันนี้เราจำไม่ได้ว่าเราชื่ออะไรหรือกระทั่งว่าเราเคยเป็นใคร เรากำลังจะหายไปจากความทรงจำของตัวเองและไม่มีวันหวนกลับมา

เราพยายามนึกตลอดเช้าแต่ก็นึกไม่ออกว่าเราเป็นใคร และบันทึกหน้าแรกๆก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลยในการเตือนว่าเราเคยเป็นใคร เราเคยเป็นคนแบบไหน หรือแม้กระทั่งเราเคยมีอยู่

เรากลัวเหลือเกิน กลัวว่าตัวเองจะหายไป กลัวว่าเราจะไม่เหลืออะไรให้นึกถึง กลัวเหลือเกินว่าวันนั้นจะมาถึง และมันต้องมาถึงแน่ๆ”

บันทึกหน้านั้นเขียนไว้เพียงเท่านั้น พออ่านจบเราก็เกิดความคิดประหลาดขึ้นมา

ถ้าเรื่องทั้งหมดที่เขียนเกิด “จริง” ขึ้นมาล่ะ? คนที่เขียนมันขึ้นมาคงกำลังต้องการความช่วยเหลือแน่ๆ

แต่ถ้าจริง คนที่อยู่ในห้องๆเดียวทั้งชีวิตจะมาทิ้งบันทึกไว้ตามทางเท้าได้ยังไงกัน?

นั่นล่ะที่เราต้องหาคำตอบ