กวิน ก้อนทองยืนอยู่บนทางเท้า ใต้ร่มเงาของป้ายรถเมล์ซักแห่งในกรุงเทพมหานครฯ

นาย กวิน ก้อนทองมาทำไมต้องขอหยุดเล่าก่อน เอาเป็นว่าต่อไปนี้จะเรียกสั้นๆว่า “กวิน”

กวินมายืนรออะไรบนทางเท้าและใต้ป้ายรถเมล์ เปล่าๆ เขาไม่ได้มารอรถเมล์แต่เขามารอเรียกแท็กซี่ต่างหาก และก็ไม่ได้มีท่าทีว่าแท็กซี่จะมาเร็วๆนี้ ส่วนอากาศในเวลานั้นก็ปกติของกรุงเทพฯ(น่าจะร้อนโคตรในความหมายของกวิน) แต่แท็กซี่ก็มาในเวลาถัดมา กวินจึงไม่รอช้าที่จะเรียกแล้วเปิดประตูขึ้นในทันที

เมื่อบอกที่หมายและคนขับเข้าใจเส้นทางแล้วรถก็เคลื่อนตัว วันนี้สิ่งที่นายกวินแปลกใจที่สุดคือป้ายตามถนนพร้อมหมายเลขใต้ภาพ คนในภาพแต่งกายดูสะอาด แต่งหน้าแต่งตาเรียบร้อยและที่สำคัญคือข้อความ “โปรดเลือก…..” “โปรดไว้วางใจ…..” “ทางเลือกใหม่ของประชาชน…..”

คนขับแท็กซี่เป็นผู้ชายอายุประมาณ..ช่างเถอะ คนทำงานหนักหน้าตาจะดูมากกว่าอายุ เดาตัวเลขไปก็ผิดเปล่าๆ เขากำลังฟังวิทยุคลื่นไหนกวินก็ไม่รู้ กวินฟังออกเพียงแต่ว่าวิทยุคลื่นนั้นกำลังชื่นชมคนๆหนึ่ง และต่อว่าคนอีกคนหนึ่งที่กวินก็ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไรว่าคนที่ถูกชื่นชมนั้นทำดีอะไรและคนที่ถูกต่อว่านั้นทำผิดอะไร

แต่ในที่สุดก็ถึงที่หมาย กวินจ่ายค่ารถและเข้าไปทำธุระในอาคารสีขาวเก่า(หมายถึงไม่ขาวมากเท่าไร หรือใครจะจินตนาการว่ามีสีดำเปื้อนด้วยก็ได้)

วันนี้กวินใส่เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขายาวสีเทาเหมือนปกติราวกับว่ากวินไม่เคยแต่งตัวแบบอื่นเลย(ยกเว้นตอนอยู่บ้าน) แต่ผู้คนก็มองกวินแปลกไป กวินเหลือบไปเห็นข่าวในทีวีเรื่องคนเสื้อขาวกำลังรวมตัวกันในสถานที่สำคัญ

ถึงกวินจะรู้สึกแปลกที่มีสายตาจ้องมองมาราวกับว่าเป็นตัวประหลาด แต่ถึงกระนั้นกวินก็ยังทำธุระตามปกติ

เมื่อเสร็จธุระกวินก็เดินทางออกจากอาคารสีขาว

วันนี้ผู้คนดูเหมือนเช่นเคย ทุกคนมองเห็นสีเสื้อแต่ไม่เห็นความเป็นมนุษย์ของผู้สวมใส่

ผู้คนเลือกข้างและมองผู้ที่เห็นไม่เหมือนตนว่าขลาดเขลาเบาปัญญาและไร้ศีลธรรม

แต่ถึงกระนั้น กวินก็เห็นประวัติศาสตร์ดำเนินเป็นวงกลมและเข้าใจในการหมุนเวียนของกระแสโลก เขาจึงคิดว่าทุกอย่างจะต้องดีขึ้น

กวินมองเห็นประเทศที่กำลังเติบโตและไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีก

และแล้วเสียงปืนก็ดังขึ้นด้านหลังของกวิน เขาไม่รู้สึกเจ็บอะไรมากมาย เพราะคงไม่ทันได้รู้สึก

“มันจะต้องดีขึ้นอย่างแน่นอน” กวินเชื่ออย่างนั้น