หากจะให้คิดถึงสิ่งที่มนุษย์ไม่พึงปราถนาที่สุดน่าจะเป็นการอยู่ในที่แคบเป็นเวลานาน นานจนขนาดพูดได้ว่าทั้งชีวิต

เพราะอะไรน่ะหรือ? ที่แคบเป็นพื้นที่ๆสามารถสร้างความกดดัน ความหวาดกลัว แม้กระทั่งความหวาดระแวง เมื่อมนุษย์อยู่ในพื้นที่ๆถูกจำกัดอย่างน้อยนิดน่าจะส่งผลต่อจิตใจบ้างไม่มากก็น้อย

ที่นี้เราจะมากล่าวถึงความเงียบ โดยปกติหนังที่ต้องการสร้างความอึดอัดให้คนดูจะใช้ความเงียบในบทสนทนาหลังจากตัวละครพูดออกมา คนดูจะรู้สึกกดดันจากความเงียบระหว่างบุคคลสองคน(หรือมากกว่า) และความเงียบยังเป็นสิ่งที่ทำให้มนุษย์ได้ยินความคิดของตัวเองชัดเจนอีกด้วย

และเมื่อพื้นที่แคบและความเงียบถูกรวมเข้าด้วยกัน พื้นที่นั้นๆจะทำให้ตัวบุคคลที่อยู่ในพื้นที่เกิดความคิดขึ้นมากมายในที่แคบ เขาหรือเธออาจจะพบกับความอึดอัดอย่างไม่เคยมีมาก่อน

แต่ถ้าเรากำลังพูดถึงห้องกว้างสิบคูณสิบเมตรพร้อมหน้าต่างกับประตูล่ะ เราจะสามารถคิดว่ามันเป็นที่แคบที่แสนจะอึดอัดได้หรือเปล่า

สำหรับเราสถานที่แห่งนั้นอาจจะธรรมดาและอาจจะน่าอยู่ แต่ถ้าหากเราถูกจำกัดพื้นที่ทั้งชีวิตในห้องนั้นโดยมีเพียงภาพนอกหน้าต่างเท่านั้นที่สามารถบอกความเป็นไปของโลกที่เราอยู่ได้ล่ะ

ความรู้สึกของผู้ถูกจำกัดพื้นที่อาจจะเหลือน้อยลงจนสุดท้ายอาจจะไม่หลงเหลืออะไรที่บ่งบอกความเป็นตัวตนของบุคคลนั้นไปเลยก็เป็นได้ การจำกัดพื้นที่ในระยะเวลาที่ยาวนานขนาดชั่วชีวิตอาจทำลายความคิดอ่านและสามัญสำนึกทุกอย่างจนหมดสิ้น

การจำกัดพื้นที่คือเรื่องของเวลา ยิ่งเวลามากความรู้สึกอึดอัดก็จะยิ่งเพิ่มขึ้นและอาจจะกลายเป็นความชินชาที่ไม่มีจุดสิ้นสุด

หรือในอีกแง่หนึ่ง เราอาจสูญเสียความเป็นตัวเราอย่างสิ้นเชิง ระยะเวลาที่อยู่กับความว่างเปล่าอาจทำลายความทรงจำทุกอย่างแล้วเปลี่ยนเราเป็นอีกสิ่งหนึ่ง ซ้ำไปซ้ำมา ซ้ำไปซ้ำมา ไม่มีที่สิ้นสุด