“น้องคะ น้องคะ ยืมไฟแช็คหน่อยค่ะ” เสียงเบาๆแต่ความรู้สึกเหมือนโดนตบหัวแรงๆประมาณห้าทีดังขึ้น กระชากใจ(คนพูดไม่ได้สวยมากหรอก) กระชากใจออกมาจากความเหม่อลอยไร้จุดหมายเมื่อการคราวที่แล้ว

โดยไร้คำตอบ มือเราก็ยื่นไฟแช็คให้ทันที เสียงแชะดังขึ้นและตามมาด้วยแสงไฟและสายควันสีขาวๆลอยออกมาจากปลายบุหรี่ ในขณะนั้นหญิงสาวอีกคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็ร้องไห้ออกมา คำพูดไหลออกมาจากปากของเธอไม่หยุด คำพูดไหลเข้าสู่หูของชายแปลกหน้า

ผู้ชายคนนั้นจะรู้ไหมนะ? ว่าคำปลอบใจของเขามันไร้ประโยชน์สิ้นดี

เขาจะรู้ไหมนะ? ว่าคำว่า “ใจเย็นๆก่อน” ไม่เคยทำให้อะไรดีขึ้น

เธอจะรู้ไหมนะ? ว่าสิ่งที่เธอกำลังเสียใจมันเป็นแค่เรื่องธรรมดาของคนอื่น

อาจเป็นเพราะเธอนั้นเหนื่อยเกินไปที่จะรู้ หรือเธอแค่แสดงออกให้โลกนี้รับรู้ว่าเธอยังคงมีตัวตนอยู่

“พี่ หนูไม่ไหวแล้ว พี่รู้ป่ะมันพูดอะไรกับหนู มันบอกว่าจะร้องไห้ทำไมเรื่องแค่นี้….หนูเหนื่อยนะ หนูต้องกลับบ้านไปหาแม่หนูเลยไปหามันไม่ได้ แล้วพอหนูพูดเรื่องที่กำลังบอกพี่ให้มันฟังมันบอกหนูแบบนี้” แล้วเสียงฮือก็ดังขึ้นอีก

เราหายไปอีกครั้ง หายไปสู่ที่ๆไกลออกไป ส่วนเธอกลับมาอีกครั้ง

เธอกลับมาสู่ความเสียใจ กลับมาสัมผัสตัวตนอันเจ็บปวดรวดร้าว

รู้สึกอย่างไรโลกเป็นเช่นนั้นจริงหรือ? เธอจะรู้คำถามนี้ไหมที่เราเฝ้าถามในใจ

คำถามที่ไม่มีคำตอบ แต่เราเชื่อว่าเราจะเข้าใจคำตอบ