นางเอกเป็นหญิงมีชาติตระกูลสูงศักดิ์ แต่อนิจจาอาภัพ เธอถูกตัดออกจากกองมรดกเพราะแม่ของนางอิจฉาใส่ร้ายแม่ของเธอที่เป็นเพียงสาวชาวบ้านธรรมดา ข่าวลือที่ว่าแม่ของเธอเคยเป็นหญิงขายบริการในสำนักโคมเขียว211ก่อนที่จะมาแต่งงานกับพ่อของเธอนั้นแพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว หลังจากที่แม่นางเอกคลอดนางเอกหล่อนก็พร่ำขอโทษลูกสาวตลอด แม่นางเอกเริ่มป่วยเป็นโรคซึมเศร้าและใช้ปืนColt.22ยิงตัดขั้วหัวใจตัวเองตายในอีกสองเดือนต่อมา

ตัดมาปัจจุบัน พระเอกเป็นเจ้าของบริษัทค้าอาวุธนานาชาติที่ผันตัวมาทำการกุศล(เคยถูกท้วงติงจากผู้อำนวยการสร้างว่าบทซ้ำกับIronmanแต่ก็หยวนๆกันไป เนื่องจากคนเขียนบทในตอนนั้นบอกว่า “ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมเขียนบทละครมายี่สิบสองปี คนดูไม่เอะใจหรอกถ้าพระเอกหล่อพอ”) พระเอกกำลังสืบเรื่องขององค์กรลับที่มีแผนการณ์จะทำลายประเทศไทยด้วยการลอบสังหารประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาด้วยปืนไรเฟิลซุ่มยิงระยะไกลของกองทัพไทย อเมริกาโกรธแค้นไทยหลังจากตามรอยปืนไปถึงแหล่งผลิต(ซึ่งในโลกแห่งความจริงไทยมีปืนแบบนั้นไม่ถึง 6 กระบอกด้วยซ้ำในกองทัพ แถมปืนมันก็ผลิตที่เดียวกัน เผลอๆซื้อต่อจากอเมริกามาอีกต่างหาก แล้วไอ้คนคิดแผนไม่วางระเบิดเอาวะ? ระเบิดนิวเคลียร์แบบใส่กระเป๋าพกพาน่ะ Portable nukeน่ะ เรียนเขียนบทมาจากไหน??)

อเมริกาประกาศสงครามกับไทย โดยจะส่งเรือรบเข้ามาประชิดทางฝั่งอันดามัน จังหวัดกระบี่ถูกยึดเป็นที่แรกโดยไม่มีการเสียเลือดเสียเนื้อเลย(เนื่องจากงบไม่พอที่จะทำฉากสงคราม จึงมีแต่เพลงประกอบจากหนังHollywoodหลายๆเรื่องยำรวมกันในตอนเดียวบวกกับการซูมหน้าตัวละครแต่ละตัวเวลาพูด หลังจากนั้นเพลงก็เร้าขึ้นในตอนที่ไม่มีอะไรเลย! และหยุดเร้าในตอนที่ไม่มีอะไรอีกนั่นแหละ!) นางเอกเริ่มออกในตอนนั้นเอง เธอทำงานเป็นบริกรในร้านอาหารแห่งหนึ่งที่กระบี่ เธอเล่าภูมิหลังของเธอไว้ในฉากแรกที่เธอออกทันทีสาเหตุเพราะถูกทหารอเมริกันบังคับให้เล่าเรื่องความหลัง ซึ่งเธอก็เล่าอย่างไม่ค่อยเต็มใจนักในยี่สิบวินาทีแรก หลังจากนั้นอดีตของนางเอกก็ถูกรีเพลย์ในภาพโทนสีซีเปียคอนทราสต์สูงๆ(และอดีตของนางเอกก็กินเวลาไปครึ่งตอน)

ทหารอเมริกันเมื่อได้ฟังเรื่องราวของนางเอกก็เกิดตกหลุมรักนางเอก พันเอกจอห์น แลงค์เลอร์(ชื่อที่ดีที่สุดที่คนคิดบทจะคิดได้ก็เป็นยี่ห้อเหล้าถูกๆ) พานางเอกหนีในอีกสามตอนถัดมาเนื่องจากสงสาร

พระเอกเริ่มขุดคุ้ยลึกจนรู้ว่าแท้จริงแล้วผู้วางแผนและลงมือทั้งหมดก็คือพ่อของเขาเอง! พ่อของพระเอกเมื่อถูกจับได้ก็จับพระเอกมัดไว้และเริ่มเฉลยแผนการณ์ชั่วร้ายของตนทีละแผน ในขณะที่พูดนั้นจะหัวเราะประมาณ 1 ครั้งในทุกประโยคที่พูด พ่อของพระเอกต้องการจะให้ไทยเป็นเจ้าโลกโดยการเปิดสงครามกับอเมริกา ซึ่งเขามั่นใจอย่างมากว่าอาวุธที่เขามีไว้ในครอบครอง(ศิลาในสมัยอยุธยา มีอักขระขอมที่ทางผู้ประกอบฉากเขียนมั่วๆ และสามารถโฟกัสแสงจากดวงอาทิตย์ให้กลายเป็นลำแสงทำลายล้างได้หากนำไปติดบนดาวเทียม)

พระเอกถูกยิงและโยนออกนอกหน้าต่าง หลังจากนั้นพระเอกก็หายไปและดันไม่มีนักข่าวคนไหนในเรื่องเอะใจว่าประธานบริษัทหายไป

ตัดมาฝั่งนางเอก จอห์นสารภาพรักกับนางเอกในช่วงใกล้จบ ภาพไฟไหม้ในฉากหลังช่างดูสวยงาม(?) ไฟในฉากหลังเกิดจากฉากต่อสู้ของจอห์นกับกลุ่มโจรป่าเสือสมิงที่562ที่จับนางเอกไว้ในกระท่อมและพยายามจะข่มขืนนางเอก หลังจากสารภาพรักสำเร็จจอห์นก็ล้มลงหมดสติและมีหน่วยแพทย์มาช่วยไว้อย่างปาฏิหารย์กลางป่า

พระเอกด้วยความแค้นได้สาบานว่าจะล้างคนชั่วให้หมดไปจากโลกนี้และเริ่มตั้งตัวเป็นศาลเตี้ยชื่ออินทรีแดง

ในขณะเดียวกันนั้นสถานการณ์ก็ตรึงเครียดขึ้นเรื่อยๆระหว่างไทยและอเมริกา สุดท้ายอเมริกาก็ถอนทัพเนื่องจากเห็นแก่ความรักระหว่างจอห์นและนางเอก นี่มันเรื่องอะไรกันวะเนี่ยยยย!?

อินทรีแดงเริ่มต่อกรกับเหล่าร้ายสมุนของบิดาและทหารอเมริกันที่หลงเหลือในไทยอย่างเลือดเย็นตอนกลางวันแสกๆ Locationเด็ดๆในไทยก็ยัดเข้าไปให้หมด สู้กันที่หาดกระบี่ ยิงกันในตลาดน้ำ ต่อยกันบนภูกระดึง (พัทยาและพัฒพงศ์จะไม่มีในเรื่อง เนื่องจากชาติเราเป็นชาติที่ดีงามทางสังคมและวัฒนธรรม)

พระเอกเจอนางเอกที่กรุงเทพฯขณะที่กำลังสืบเรื่องสายลับCIAที่แฝงตัวเข้ามาในไทยเพื่อสืบเรื่ององค์กรพ่อพระเอก เรื่องเฉลยในอีกครึ่งตอนว่าสายลับคนนั้นคือจอห์นนั่นเอง!

จอห์นกับพระเอกร่วมมือกันจนโค่นล้มองค์กรร้ายได้สำเร็จ จอห์นตายในการต่อสู้และได้รับเหรียญกล้าหารจากประธานาธิบดี ก่อนตายจอห์นบอกกับพระเอกว่า ฝากดูแลนางเอกด้วย

พระเอกได้กลับไปเป็นประธานบริษัทอีกครั้ง หลังจากเช็คประวัตินางเอกอย่างละเอียดก็พบว่านางเอกเป็นคู่หมั้นตัวจริงของเขาที่หายตัวไปเมื่อยี่สิบปีก่อนนั่นเอง!!! แม่ของนางเอกได้แอบติดต่อกับแม่ของพระเอกอย่างลับๆเพื่อไม่ให้พ่อของพระเอกไหวตัวและขัดขวางในพรหมลิขิตของทั้งตัวของพระเอกและตัวของนางเอก!

ทั้งสองแต่งงานกันในตอนจบโดยไม่มีใครในงานแต่งGive a shitเรื่องจอห์นแม้แต่นิดเดียวราวกับว่ามันไม่เคยออกมาในเรื่องนี้เลย

นางอิจฉาบรรลุธรรมในตอนจบ กลับตัวเป็นคนดี(ทั้งๆที่ทั้งเรื่องมันโผล่มาด่านางเอกอย่างน้อยตอนละครั้ง โชว์นมตอนละสองครั้ง) เข้าวัดเข้าวา และสัญญาว่าจะเลิกยุ่งเรื่องทางโลกอีกต่อไป

“มันทุกข์มากเลยนะคะความรักที่ฉันมีให้คุณ แต่ฉันเห็นแล้วค่ะ… ฉันเห็นทางสว่างและฉันมีความสุขมาก ขอให้ทั้งสองคนรักกันชั่วนิรันดร์” คือประโยคที่ผู้ชมทางบ้านบางท่านถึงกับร้องไห้สงสารนางอิจฉา และนักแสดงได้รับรางวัลนักแสดงยอดเยี่ยมแห่งปีเพราะประโยคนี้เลยทีเดียว

เมื่อละครจบลงกระแสตอบรับที่ได้นั้นมีล้นหลาม สาเหตุนั้นมาจากพระเอก “โชว์กล้าม” ในเรื่อง และ “หล่อ” มากๆ ส่วนนางเอกก็น่ารักและเข้ากับพระเอกได้ดี มีข่าวว่าทั้งคู่กิ๊กกันนอกจอซึ่งเป็นสาเหตุหลักที่โปรเจกต์ภาคต่อถูกพิจารณาอย่างจริงจังภายในบอร์ดบริหาร

ที่น่าดีใจก็คือไม่มีใครตั้งคำถามหรือสงสัยพล็อตเรื่องและติเตียนเรื่องบทพูดเลยแม้แต่น้อย พวกผมจะได้เริ่มเขียนกันต่อในภาคสองซะที

พวกผมไม่ผิดแน่ๆ ผมทำงานแบบนี้เพราะพอพวกผมทำแบบอื่นก็โดนด่าบ้าง งบไม่พอบ้าง นักแสดงไม่พร้อมบ้าง พวกผมต้องกินต้องอยู่น่ะ ขอโทษที!